Summary


?? HARFİ BAĞLAMINDA KUR’ÂN’IN GÜNÜMÜZ ARAPÇA GRAMERİNE MUHALEFETİ
Kur’ân-ı Kerim’de günümüzde yerleşmiş Arap gramerine muhalif olan pek çok kullanım bulunmaktadır. Müsteşrikler bu muhalif kullanımları gramer hatası olarak adlandırırken Arap dilbiliminin kurucularından Ebu Ubeyde ve Sibeveyhi, onları, bazen dilsel bir mecburiyet (ızdırar), bazen caiz olan bir kullanım (ruhsat), bazen nüzul ortamındaki dile muvafakat, bazen de dilsel bir genişlik ve zenginlik olarak değerlendirir. Bu çalışmada, öncelikle Kur’ân’ın kullandığı ortak edebî dilin hangisi olduğu ele alınmış, daha sonra Arap gramerinin teşekkül dönemi ile Kur’ân’ın nüzul dönemi tarihi yönden incelenerek hangisinin daha önce gerçekleştiği araştırılmıştır. Bilahare, Arap grameri mi Kur’ân’dan hareketle oluşturulmuştur yoksa Kur’ân mı Arap gramerine tâbi olmuştur sorusuna cevap aranmış ve aralarındaki korelasyonun türü ve yönü tespit edilmeye çalışılmıştır. Son bölümde, ?? harfinin yerleşik gramere muhalif kullanımıyla yapılan muhalefet örnekleri tahlil edilerek ulaşılan sonuçların analizi yapılmıştır. Çalışma sonunda şu sonuçlara ulaşılmıştır: 1- Kur’ân indiği dönemin ortak edebî dili olan Kureyş lehçesiyle inmiştir. Ancak bünyesinde başka lehçelere de yer vermiştir. 2- Cümle yapısı bilinen Arap gramerine büyük oranda uyar. Ancak o dönem Araplarının dilde mütesâhil davranma ve kuraldışı cümleler kurma yöntemini benimseyerek bunu da kullanır. 3- Bu muhalif kullanımlar Kur’an açısından bir eksiklik değildir. Çünkü bunlar, her dilde örneklerine rastlanan bir dil özelliği ve ifadeyi güzelleştirme aracıdır.

Keywords
Tefsir, Kur’ân, Gramer, Arapça, Uyum, Muhalefet